Encykliki Ojca Świętego Piusa X

Pius X, święty papież kościoła powszechnego, niestrudzony obrońca wiary i reformator Kościoła. Obrał imię „Pius” (pobożny, łaskawy, łagodny), które doskonale oddawało jego charakter. Przyjął motto Omnia instaurare in Christo (Odnowić wszystko w Chrystusie), które konsekwentnie wcielał w życie w czasie swojego pontyfikatu. Zachęcał wiernych do pogłębionej pobożności eucharystycznej oraz rekomendował częste przyjmowanie Komunii Świętej.

Zapoczątkował reformę prawa kanonicznego, zakończoną – już po jego śmierci - wydaniem nowego Kodeksu Prawa Kanonicznego. W 1905 roku ukazał się Katechizm Piusa X z instrukcją o nauczaniu dzieci prawd wiary. Dekretem Quam singulari Christus amore określił wiek dzieci mogących przyjąć Komunię Świętą. Dekret ten zapoczątkował tradycję tzw. wczesnej Komunii Świętej.

Pius X ostro potępił modernizm, określając go jako „syntezę wszystkich herezji”. Dał temu wyraz w dekrecie Lamentabili, encyklice  Pascendi Dominici Gregis”  oraz w Motu proprio Sacrorum antistitum. To na podstawie jego decyzji od 1 września 1910 wszyscy kandydaci do stanu duchownego byli zobowiązani do złożenia Przysięgi antymodernistycznej.

Świętość i mądrość św. Piusa X przyniosły także błogosławione owoce w wielu innych reformach przez niego zapoczątkowanych: muzyki i śpiewu kościelnego, a także brewiarza.

Niniejszy tom stanowi zbiór wszystkich encyklik Piusa X, wybranych adhortacji, listów i motu proprio.

E supremi apostolatus – 1903, o odnowieniu wszystkiego w Chrystusie.
Ad diem illum laetissimum – 1904, o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Maryi Panny.
Iucunda sane – 1904, o papieżu św. Grzegorzu Wielkim.
Acerbo nimis –1905, o nauczaniu doktryny chrześcijańskiej.
Il fermo proposito – 1905, o Akcji Katolickiej we Włoszech.
Vehementer nos – 1906, o rozdziale państwa i Kościoła we Francji.
Tribus circiter –1906, o mariawitach polskich.
Pieni l'animo –1906, o duchowieństwie włoskim.
Gravissimo officii munere –1906, o francuskich bractwach pobożnych.
Pascendi Dominici Gregis –1907, o doktrynie modernistów.
Haerent Animo – 1908, o świętości kapłańskiej.
Communium rerum – 1909, o św. Anzelmie z Aosty.
Editae saepe –1910, o św. Karolu Boromeuszu.
Notre Charge Apostolique – 1910, o błędach Sillonu.
Singulari quadam – 1912, o związkach zawodowych.